De eerste baby is geboren. Het is een jongen en hij heet Pascal. Hij heeft de groene ogen van zijn moeder.
Er moet wel een kindermeisje komen, want zowel vader als moeder wil de top van hun carrière bereiken en dat gaat niet vanzelf als je thuis tussen de luiers en de flesjes blijft zitten. Dus hier is Katarina Zakkendrager, die het grootste deel van de tijd al vissend bij de vijver doorbrengt, maar er tussendoor nog net in slaagt om onze kostbare erfgenaam in leven te houden.
Ze legt hem na het voeden of verschonen gewoon op de grond en snelt weer naar haar vijver.
Hij groeit ongemerkt op tot peuter.
En tot kind. Mooi, opgehoepeld naar school jij!
Hoewel hij wat trekjes van zijn vader heeft, is het geen lelijk kind. Maar wat niet is kan nog komen natuurlijk. Er moet dus nog wel een tweede erfgenaam bij komen.
Terwijl moeder haar best doet om veel vis te eten en dik te blijven (wat niet meevalt als je politieagent bent, want ze moet steeds trainen om promotie te kunnen maken)...
gaat vader Cor nog maar eens rolschaatsen. Zijn andere wensen zijn EBV zijn met die en die (een stel onmogelijke chaggerijnen), vakantie naar de bergen (nog steeds geen geld) of huisdieren (ik dacht het niet). Dan maar rolschaatsen. Niet dat hij dat kan. Goofy Kardinaal kijkt bedenkelijk...
Hij maakt eerder promotie dan Suzy, niet zo gek, want die is met zwangerschapsverlof geweest.
Cor's levenswens is in vervulling, dus die is nu voorgoed tevreden en platina. Dat scheelt weer veel gezeur. Dan mag hij straks voor kind nummer twee gaan zorgen. Alleen moeten ze eerst even een ander huis zoeken, dit wordt zo langzamerhand te klein. Ehm ja, ik doe niet aan Legacy voorwaarden die me niet uitkomen, tien generaties die op één kavel wonen, dat is me teveel gedoe. Verhuizen dus. Vaarwel Hoofdstraat 225, het was leuk zolang het duurde. Jammer dat het dak lekte en zo. En die hobbels in de tuin zijn ook niet echt fijn.
